پایگاه خبری فوتبالی- یکی از برترین دروازهبانهای تاریخ فوتبال ایران 60 ساله شد.
به گزارش فوتبالی، شصت سال پیش در اولین روزهای خرداد، احمدرضا عابدزاده در آبادان متولد شد. کسی که همراه خانواده به اصفهان مهاجرت کرد و آنجا به فوتبال روی آورد.
کارش را از تیم تام اصفهان آغاز کرد و در سن 21 سالگی توجه زنده یاد پرویز دهداری را جلب کرد و توانست به عنوان یک سنگربان جوان به تیم ملی راه یابد و با وجود رقبای سرسختی چون احمد سجادی، آنها را نیمکت نشین کرده و نام خود را به عنوان سنگربان شماره یک و بدون جانشین تیم ملی بر سر زبانها بیاندازد.
از همانجا بود که احمدرضا عابدزاده در مسیر پیشرفت و کسب افتخارات و قهرمانیهای پرشمار ورزشی قرار گرفت و هرگز از مسیر خارج نشد. او به هر افتخاری که یک فوتبالیست میتواند دست یابد، رسید و برخی از این موفقیتها را هم بارها تکرار کرد.
در هر دو تیم بزرگ فوتبال ایران یعنی استقلال و پرسپولیس، افتخار آفرینی کرد و اسطوره و البته محبوب سکوها شد. موفقیتها و افتخارات ورزشی احمدرضا عابدزاده شاید توسط کمتر کسی تکرار شود و شاید هم این اتفاق هرگز نیفتد اما بد نیست در اینجا به جای گفتن از قهرمانیهایی که همه از آن خبر داریم و بارها درباره آن گفته شده، به زوایای دیگری از زندگی این اسطوره فوتبال و البته ورزش ایران بپردازیم.
واقعاً عابدزاده چه ویژگی داشت و چه مسیری را در پیش گرفت که در نهایت موفقیت و محبوبیت را توانست توأمان به دست آورد. حتی در روزهایی که عملکرد خوبی در زمین نداشت و از او انتقادهایی میشد، اما محبوبیت او بر کسی پوشیده نبود.
موفقیت بیدلیل نیست و ارزان به دست نمیآید، همانطور که محبوبیت هم همین طور است.بسیار قهرمانانی در عرصههای مختلف بودند که تنها قهرمان بودند اما نتوانستند جایی در دلهای مردم داشته باشند.
آنها از سکوهای قهرمانی بالا رفتند اما از سکوهای قلب مردم نه. پس به ناگزیر تنها نام یک قهرمان از آنها ماند و دیگری کسی به آنها لقب اسطوره و قهرمان محبوب نداد. اما برخلاف این دسته هم چهرههای محبوبی در عرصه ورزش ماندگار شدند از جمله احمدرضا عابدزاده که از معدود ورزشکارانی است که دستاوردهای زندگی حرفهای و شخصی او را میتوان ترکیبی از محبوبیت و موفقیت دانست. چه بسا بازیکنانی، نه از سالهای خیلی دور، بلکه همنسل عابدزاده هستند که دیگر کسی آنها را به یاد نمیآورد و خاطرش نیست روزگاری در زمره برترین فوتبالیستهای این مملکت بوده است اما عابدزاده هنوز هم برای خیلیها همانی است که در تیم ملی حضور داشت و همیشه لبخند به لب، همانی که با لخندهایش در ورزشگاه کریکت ملبورن به یک ملت امید میداد و در مقابل حرص هواداران استرالیا را درمیآورد. به همان اندازه که مردم و هواداران فوتبال معجزه ملبورن را به خاطر دارند، معجزه خندهها و لبخندهای او را هم در گنجینه خاطراتشان حفظ کردهاند.
از مهمترین رمز و رازهای رفتاری عابدزاده، چه در زندگی حرفهای و چه زندگی شخصی، احترام به دیگران بود. اگر کلید قلبهای هواداران میلیونی در دست اوست، مهمترین دلیل این است که او همواره با احترام از مربیان و حتی همبازیهای خود یاد میکند. او همیشه با احترام بسیار زیاد از زندهیاد ناصر حجازی یاد میکرد و با وجودی که بسیاری احمدرضا را بالاتر از ناصر حجازی توصیف میکردند، اما او با تواضع و فروتنی درباره حجازی حرف میزد و او را بهترین دروازهبان تاریخ فوتبال ایران خطاب میکرد.
علی دایی زمانی که برای مربیگری پرسپولیس انتخاب شد، تصمیم گرفت احمدرضا عابدزاده را که به عنوان مربی دروازهبانهای باشگاه فعالیت میکرد، کنار بگذارد اما این موضوع هرگز باعث نشد تا وی مصاحبه تندی علیه علی دایی انجام داده یا نسبت به او بیاحترامی کند، هرچند که از این تصمیم او بسیار ناراحت بود. به دلیل همین رفتارهای احترامآمیز او بود که دوستان و همبازیانش پس از شنیدن خبر بیماریاش بیتاب بودند و برای او بسیار اشک ریختند.
عقاب آسیا لقبی بود که پس از قهرمانی با استقلال در جام باشگاههای آسیا به او داده شد و حتی زمانی که پرسپولیسی هم شد، این لقب را با خودش داشت.
عابدزاده همین الان هم در زندگی اش اصول بسیار سادهای دارد که آنها را سخت و دقیق اجرا میکند. او همواره زندگی سالمی داشته و به سلامت و تندرستی خود بسیار اهمیت میدهد. او در مصاحبهای که سالها پیش انجام داده بود، خانوادهاش را مهمترین عامل موفقیتهای ورزشی دانست و گفت داشتن یک زندگی خوب و سالم، مهمتر از قهرمانی و افتخارات ورزشی است. در نتیجه این سبک زندگی سالم و موفق، امیر فرزند او هم در مسیر پدر گام برداشت و دروازهبان شد و حتی توانست پیراهن تیم ملی را هم برتن کند اما هرگز نتوانست از سایه سنگین احمدرضا عابدزاده بیرون بیاید.
با مروری بر زندگی عابدزاده به خوبی متوجه میشویم او میدانست که در زندگی چه میخواهد و همان مسیر را طی کرد. اما با همه این اوصاف، همه او را به عنوان یک فوتبالیست و دروازه بان اول دهه هفتاد فوتبال ایران به یاد میآورند. پس همان بهتر که در وصف جایگاه این دروازه بان دوست داشتنی به یکی از قابهای ماندگار او در مستطیل سبز اشاره کنیم. عابدزاده آنچنان دروازهبان بزرگ و تکرار نشدنی در تاریخ فوتبال ایران بود که در بازی خداحافظی او، اولیور کان سنگربان مشهور آلمانی، با آن همه سوابق و افتخارات در سطح اول فوتبال دنیا، نیمی از زمین را دوان دوان طی کرد تا برای یک عمر بازی در زمین فوتبال یک خسته نباشید جانانه به احمدرضا عابدزاده بگوید.
گزارش از احمد تقی زاده/ پایگاه خبری فوتبالی
