پایگاه خبری فوتبالی- ۲۰ سال پیش در چنین روزهایی، تیم ملی انگلیس با یکی از بهترین نسلهای هافبک تاریخ خود پا به جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان گذاشت؛ نسلی که اگر نامشان را مرور کنیم، شاید باور کنیم که چگونه این تیم با وجود این همه ستاره، نتوانست به فینال برسد.
به گزارش فوتبالی، در گروه B، اسون-گوران اریکسون تیمی را روانه میدان کرد که خط میانیاش رؤیای هر مربی بود؛ ترکیب بکام، جرارد، لمپارد و جو کول با پشتوانه هارگریوز و کریک روی نیمکت. این تیم با اقتدار گروه را با ۲ برد و ۱ تساوی به پایان رساند:
پیروزی ۱-۰ مقابل پاراگوئه
پیروزی ۲-۰ مقابل ترینیداد و توباگو
تساوی ۲-۲ با سوئد
در مرحله یکهشتم نهایی، بکام با یک ضربه ایستگاهی رویایی در دقیقه ۶۰، انگلیس را از سد اکوادور عبور داد.
اما ماجرای واقعی در ورزشگاه فلتینس آرنا رقم خورد. انگلیس به مصاف پرتغال رفت؛ تیمی که لوئیز فیلیپه اسکولاری، قاتل سهشیرها در دو تورنمنت قبل، هدایتش را بر عهده داشت. بازی در ۱۲۰ دقیقه بدون گل به پایان رسید، اما آنچه گذشت حماسی بود:
دقیقه ۶۲ و اخراج وین رونی: پس از درگیری با ریکاردو کاروالیو، رونی روی کشاله ران او پا گذاشت و داور آرژانتینی، هوراسیو الیزوندو، کارت قرمز مستقیم را نشان داد.
تعویض اجباری بکام: کاپیتان در دقیقه ۵۱ به دلیل مصدومیت از ناحیه مچ پا زمین را ترک کرد و با چشمانی اشکآلود نظارهگر فروپاشی رویای تیمش بود.
ضربات پنالتی اما فاجعهبارترین لحظه بود:
1. فرانک لمپارد: مهار توسط ریکاردو
2. اوون هارگریوز: گل
3. استیون جرارد: مهار توسط ریکاردو
4. جیمی کرگر: مهار توسط ریکاردو
5. کریستیانو رونالدو: گل پیروزی بخش پرتغال
نتیجه نهایی: پرتغال ۳-۱ در ضربات پنالتی
اسون-اریکسون پس از بازی گفت: «باور نمیکنم که ما لایق باخت بودیم. ما روی پنالتی باختیم، و این واقعاً دردناک است».
روزنامهنگاران نیز عملکرد پنالتیزنان را فاجعهبار توصیف کردند. سالها بعد، نام ژنرالهای بیجنگ بر این تیم نهاده شد؛ تیمی که هرگز نفهمید چطور میتوان از قدرتهای بزرگ در لحظات حساس استفاده کرد. در آن شب، کریستیانو رونالدو، که سالها بعد اسطوره رئال مادرید شد، ضربه پایانی را زد و انگلیس را به خانه فرستاد.
این تیم، رویایی بود که هرگز تعبیر نشد.
