پایگاه خبری فوتبالی- یک: تغییر نفرات و تغییر استراتژی تیم ملی در بازی مقابل بلژیک، کاملا قابل پیشبینی بود. تیم ملی از بازی با نیوزیلند تا بازی با بلژیک تقریبا شش روز زمان داشت تا پلنی را پیاده کند که اجرای آن راحتتر است. توپ را بده و فضا را بگیر!
دو: درباره تیمهایی مثل ایران و حتی شاید دیگر تیمها، با ساختار و وضعیت و شرایطی که همه میدانند، اتفاقا جام جهانی جای باتجربهترهاست. اینجا کیفیت، آمادگی روحی و روانی و بدنی و تجربه حرف اول را میزند. تعداد بازیها کم است و مثل لیگ فرسایشی نیست. در جایی مثل لیگ تیمهایی با میانگین سنی بالا دچار مشکل میشوند چون زمان زیادی درگیر مسابقات هستند اما در تورنمنتها این گونه نیست. همه بازیکنان در یک پیک زمانی کوتاه باید در بالاترین درجه آمادگی باشند.
سه: تیم ملی با سه روش در زمین بازی میکرد. لاینآپ ابتدایی سیستم ۳-۶-۱ را نشان میداد. توپ را که میگرفت ۳-۴-۳ میشد و توپ را که از دست میداد به ۵-۴-۱ سوئیچ میشد. بستن کنارهها با عقب آمدن رامین و محبی فقط ممکن بود و پوشش عمق با حضور مثلث شجاع، کنعانی و نعمتی صورت میگرفت که جلوی آنها قدوس و سعید وظیفه داشتند پنجضلعی با مدافعان بسازند.
چهار: بلژیک کاملا باحوصله با ایران فوتبال بازی میکرد، نداشتن بازیکنان سرعتی در کنارهها باعث میشد امنیت بیشتری برای ایران در جناحین برقرار باشد، هر چند دو سه باری صالح حردانی پشت خورد که همین هم باعث تعویضش شد. زور بلژیک بیشتر در عمق بود که سعی داشتند با کارهای ترکیبی و استفاده از چرخشهای لوکاکو موقعیت بسازند که به دلیل حضور زنجیره انسانی بارها به مشکل خوردند.
پنج: این مدل فوتبال تماشاگرپسند نیست و جذابیتی برای سکوها ندارد اما وقتی از نظر فنی توان رویارویی با حریف وجود ندارد، بهترین استراتژی همین است که سالها کارلوس کیروش استاد انجامش بود. این تاکتیک تا زمانی که تیم اشتباه نکند و گل نخورد به شدت در تورنمنتهای اینچنینی جواب میدهد.
شش: این بازی، بازی بیرانوند و شجاع و طارمی بود که ستون فقرات تیم ملی هستند. بیرانوند یک نمایش ماندگار دیگر از خود به جا گذاشت تا ثابت کند بهترین دروازهبان آسیاست، شجاع در همه آمارها عالی بود و طارمی فقط چند سانتیمتر کم آورد تا یک گل تاریخی دیگر بزند. بچههای تیم ملی فوتبال کماشتباهی را ارائه دادند که جای تقدیر دارد.
هفت: اگر تیم ملی دوباره هوس نمایش سینوسی به سرش نزند همه بسیار امیدوار هستند که مقابل مصر نتیجه بگیرد و برای اولین بار به دور بعد صعود کند. این از خصوصیات ویژه ایرانیهاست که هر وقت احساس خطر کنند با تمام وجودشان میجنگند اما هر وقت خیالشان راحت بود و یک آسودگی در پس ذهن وجود داشت، آن وقت است که باید همه نگران شوند.
هشت: امیر قلعهنویی روزها و شبهای پرفشاری را پشت سر میگذارد. او به اندازه ۶۳ سال سنش، منتقد و حسود و دشمن دارد که دوست ندارند با تیم ملی نتیجه بگیرد. جای امیر بودن سخت است، شما میتوانید دوستش نداشته باشید اما پس از بازی با بلژیک همه چیز دارد تغییر می کند. اگر تیم ملی مصر را شکست دهد یا با گرفتن یک مساوی صعود کند، انکار تواناییهای قلعهنویی سخت میشود. نام او و بازیکنانش در تاریخ ثبت میشود و اولین صعود کاری میکند که ورق به نفع قلعهنویی برگردد.
نه: این استرسی که در بازی اول و بیست دقیقه اول بازی با بلژیک در ساق پای ملی پوشان دیده میشد در ادامه بازی کمتر شد و حالا همه امیدوارند این استرس به اعتماد به نفس در بازی مقابل مصر تبدیل شود تا کیفیت فنی تیم ملی بالا برود و همگان فوتبال بهتری هم شاهد باشند. برطرف کردن این ترس و استرس وظیفه کادرفنی است.
ده: مقابل مصر هم تاکتیک بازی با بلژیک جواب میدهد و تیم ملی به هیچ عنوان نباید نظم تیمیاش را از دست بدهد و بازیکنان مثل ساعت قلعهنویی! باید دقیق عمل کنند. تیم ملی همچنان در جام است و باید تعداد روزهای حضورش را بیشتر و بیشتر کند. امید صعود تیم ملی ایران به مرحله بعدی جام جهانی پررنگ شده و حالا همه امیدوارند.
گزارش از پیمان خنافری/ پایگاه خبری فوتبالی
