دو: حضور پر تعداد خبرنگاران در مراسم هفدهم مرداد ماه امسال در برابر رییس جمهور هم مشخصا مجالی بود که ثابت کند سهام فوتبال در بورس افکار عمومی با شیب منفی در حال سقوط آزاد است. جایی که حتی دکتر مسعود پزشکیان در پاسخ به تنها سوال ورزشی درباره بازسازی سالن 12 هزار نفری و تکمیل مگاپروژه ورزشگاه یکصد هزار نفری، با لبخندی تلخ و تصنعی گفت: "از سوی دولت اقدام عاجل برای این بازسازی مقدور نیست. پول نداریم، نمیسازیم!"
سه: کمی قبلتر یعنی در بحبوحه جام جهانی فوتبال در آمریکای شمالی هم تیم ملی فوتبال ایران نتوانست در یک موقعیت استثنایی تاریخی، به یک برد دست پیدا کند و برای اولین بار راهی دور حذفی مهمترین رقابت ورزشی سال شود. بعد از آن هم تلاشهای کادر فنی و بازیکنان برای توجیه این ناکامی تقریبا بیثمر ماند و حتی عذرخواهی امیر قلعهنویی از مردم و منتقدان منصف و برشمردن دلایل ناکامی و تنگناهای این حضور بدفرجام هم کمکی به کاهش رنج و ملال هواداران تیم ملی نکرد.
همه این شواهد و قرائن نشان میدهد که فوتبال ایران در آستانه یک دوره تازه از حیات خود، به احتمال قوی ناتوان از اجرای نمایشی جذاب و شایسته خواهد بود و دوره فترت و خوابآلودگی بدنه آن تداوم خواهد داشت.
چهار: از یک سو هنوز وضعیت نه جنگ و نه صلح بین ایران و طرف متخاصم ادامه دارد و از سوی دیگر زیرساختهای اقتصادی و تولیدی در کشور هم دچار رکود شدیدی است که بر معیشت خانوارها تاثیر زیادی گذاشته است. در یک جمله میتوان گفت که فوتبال با همه عرض و طولش، در چند ماه اخیر از لیست انتخابهای مهم زندگی مردم فاصله گرفته و در حال حاضر بیش از هر چیز بقا و بازگشت ثبات است که ذهن مردم و دستاندرکاران حاکمیت را به خود مشغول کرده است. خانمها و آقایان؛ فوتبال در حال حاضر اولویت دهم مردم ایران هم نیست!
در روزهای اخیر و با وجود انتشار اخباری که معمولا برای داغ کردن تنور فوتبال و ایجاد هیجان در میادین کافی بوده، به وضوح سستی و کرختی عمیقی بر این حوزه سایه انداخته و حتی مشارکت عمومی و زد و خوردهای معمول در فضای مجازی بین هواداران هم بسیار فروکش کرده است.
پنج: فوتبال ایران از نظر اقتصادی هم وضعیت بسیار سخت و ناگواری پیدا کرده که همین موضوع هم منجر به ترس و احتیاط بیش از حد تیمها برای شل کردن سرکیسه و خرید ستارههای محدود فوتبال چه از داخل و چه بیرون از مرزها شده است. وضعیت سختافزاری فوتبال ایران هم در این روزها تعریفی ندارد و وضعیت نامناسب زمینهای بازی و محدودیت رو به افزایش ورزشگاههای استاندارد هم بار سنگین دیگری است که دل و دماغ را از هواداران اولترای فوتبال در بیشتر شهرها خواهد گرفت.
شش: فصل جدید فوتبال حرفهای ایران تحت لوای لیگ برتر، روزهای سختتری را در پیش دارد که احتمالا با کاهش میزان تماشاگران (به شرط ورود به ورزشگاهها) هم همراه خواهد بود و حتی 18 تیمی شدن لیگ هم احتمالا چالشهای تازهای را به بار خواهد آورد. فوتبال ملی ایران تا چند ماه دیگر، حضور در جام ملتهای قاره آسیا را هم تجربه خواهد کرد که همچنان از نمادهای مهم ناکامی فوتبال ایران در حدود پنج دهه اخیر شده است و از سوی دیگر باشگاههای ایرانی در رقابتهای آسیایی هم با معضلات زیادی دست به گریبان خواهند بود و چالش عدم میزبانی هم مساله بغرنج دیگری است که راهحل مناسبی نخواهد داشت.
هفت: با این همه مساله و عارضه، به نظر میآید روزهای خوشایندی دستکم در چهار ماه پیشرو در انتظار باشگاهها، تیم ملی و از همه بدتر تیمهای حاضر در دستهجات و رقابتهای سطوح پایینتر نخواهد بود و بنابراین فوتبال از منظر مردم عادی دور و دورتر خواهد شد.
شیر بی یال و دم و اشکم که دید/ اینچنین شیری خدا کِی آفرید
یادداشت از آرش راهبر/ پایگاه خبری فوتبالی
