پایگاه خبری فوتبالی-آرژانتین دیشب برای آخرین بار دور مردی جمع شد که بیش از دو دهه، بخشی از هویت فوتبالی‌اش بود. بوئنوس‌آیرس از ساعت‌ها قبل حال و هوای دیگری داشت؛ پیراهن شماره ۱۰، پرچم‌های آبی‌وسفید و تصویر لیونل مسی در خیابان‌ها دیده می‌شد و هوادارانی که آمده بودند تا شاید برای آخرین بار، «لئو» را با پیراهن آلبی‌سلسته ببینند.
به گزارش فوتبالی، در ورزشگاه مونومنتال، بیش از ۸۵ هزار نفر منتظر آخرین پرده از داستان مسی و آرژانتین بودند. پیش از شروع بازی، پیراهن بزرگی با شماره ۱۰ و واژه «Gracias» روی چمن پهن شد؛ انگار خود ورزشگاه می‌خواست پیش از آغاز بازی، از قهرمانش تشکر کند. مسی هم در حالی وارد زمین شد که فرزندانش دست در دست او داشتند و از روی سکوها، آنتونلا و مادرش تماشایش می‌کردند.
لحظه‌ای که سرود ملی پخش شد، فوتبال برای چند دقیقه فراموش شد. اشک‌های مسی و لیونل اسکالونی، نشان می‌داد این دیگر یک مسابقه معمولی نیست. مردی که سال‌ها برای رسیدن به قله با پیراهن آرژانتین جنگیده بود، حالا آمده بود آخرین بار این پیراهن را بر تن کند.
سوت آغاز که زده شد، مونومنتال دیگر شبیه یک ورزشگاه فوتبال نبود، شبیه یک مراسم ملی بود. در دقیقه ۱۰، بازی متوقف شد. ۸۵ هزار نفر ایستادند و نام «مسی» را فریاد زدند، تشویقی طولانی برای شماره‌ای که سال‌ها نماد فوتبال آرژانتین بود. آتش‌بازی و فریادهای سکوها، آخرین ادای احترام به مردی بود که فوتبال این کشور را برای همیشه تغییر داد. مسی، حتی در آخرین شب هم مسی بود. یک گل زد و دو پاس گل داد تا آرژانتین با پیروزی ۳ بر صفر مقابل بنین، آخرین بازی ملی او را به یک جشن واقعی تبدیل کند. انگار خودش هم نمی‌خواست این داستان با یک شب تلخ تمام شود. مسی پس از بازی در میان تشویق بی‌پایان هواداران ایستاد و از بیش از دو دهه حضور در تیم ملی گفت؛ از رؤیایی که برای یک پسر آرژانتینی به حقیقت تبدیل شد، از قهرمانی جهان، کوپا آمریکا و تمام سال‌هایی که با این پیراهن جنگید. جمله‌ای که شاید بیش از همه حال آن شب را توصیف می‌کرد، ساده بود: او گفت با آرامش می‌رود، چون هرچه داشته برای این پیراهن گذاشته است. آرژانتین حالا باید فوتبال بدون مسی را یاد بگیرد، کاری که شاید از بردن هر جامی سخت‌تر باشد.
